Bir profesör  sosyoloji sinifindaki ögrencilerini Baltimore sehrinin kenar mahallelerine   göndermis ve o bölgede  yasayan 200 erkek çocugun durumlarini arastirmalarini ve her bir  çocugun gelecegi hakkinda bir degerlendirme yapmalarini istemisti.

Ögrencilerin hemen hepsi bu çocuklarin gelecekte hiçbir sanslarinin olmadigini dile getirmislerdir.

Bundan tam yirmi bes yil sonra bir baska sosyoloji profesörü tesadüfen bu  çalismayi buldu ve ögrencilerden bu  projeyi sürdürmelerini ve ayni çocuklara ne oldugunu arastirmalari istedi. Ögrenciler o  bölgeden tasinan ya da ölen 20 çocuk disindaki 180 çocuktan 176’sinin  olaganüstü bir basari gösterip avukat, doktor ya da  is adami olduklarini ortaya çikardilar.

Profesör çok etkilenmisti ve bu konuyu izlemeye karar verdi. Birer yetiskin olan o çocuklarin hepsi o bölgede yasadiklari için her biriyle bulusma sansi oldu, hepsinin “ O kosullarda nasil bu kadar  basarili oldunuz?” sorusuna verdigi cevap ayniydi: “Mahalle okulunda bir ögretmenimiz vardi onun sayesinde” 

Profesör bu ögretmeni çok merak etmisti hala hayatta oldugunu ögrendigi yasli ögretmenin  izini bulmasi zor olmadi. Kendisini ziyaret etmek için evine kadar gitti. Karsisinda yillarin   yüzüne ekledigi kirisiklara ragmen hala dinç duran yasli bir kadin buldu. Merakla yasli kadina   bu çocuklari kenar mahallelerden kurtarip basarili  birer yetiskin olmalarini saglamak  için kullandigi sihirli formülün ne oldugunu sordu. Yasli ögretmenin gözleri parladi ve dudaklarinin   kenarinda bir gülümseme belirdi: “Çok basit” dedi,  “ BEN O ÇOCUKLARI ÇOK SEVDIM”